ഒരു മീന്‍‌കറിയുടെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്........

കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച പുലര്‍ച്ചെ പത്തുമണിയ്ക്ക് സുഖസുഷുപ്തിയിലായിരുന്ന ഞാന്‍ സഹമുറിയനും സഹപായനുമായ(ച്ചാല്‍ സ്വന്തമായി പായവാങ്ങാന്‍ തയ്യാറല്ലാത്തതുകൊണ്ട് എനിക്കുറങ്ങാന്‍ പാതി പായ ഓഫര്‍ ചെയ്തവനായ)പാലക്കാട്ടുകാരന്‍ വിനീതിന്റെ കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ ശൈലിയിലുള്ള തുയിലുണര്‍ത്തു പാട്ട് കേട്ട് ഉറക്കമുണര്‍ന്നു. “എന്താടാ #@%*&...” (പരസ്പരം അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത് ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഷയിലായതിനാല്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ പറ്റൂല്ല)“ മര്യാദയ്ക്കെണിറ്റ് മാര്‍ക്കറ്റിപ്പോവാന്‍ നോക്കെടാ #@%$&*...” രാവിലെത്തന്നെ തിരിച്ചു കിട്ടിയപ്പോ സമാധാനമായി. എണീറ്റ് മുഖമൊന്ന് കഴുകി വന്നപ്പോഴേയ്ക്കും ഇഷ്ടന്‍ റെഡിയായിരിയ്ക്കുന്നു, ഒരു കമ്പനിയ്ക്കെന്നോണം ഞാനും കൂടെ പോയി. കരയ്ക്കെത്തിയതിന്റെ രണ്ടാം വാര്‍ഷികം ആഘോഷിച്ചു കിടക്കുന്ന മീനുകളെ കണ്ടപ്പോ ഞാനവനോട് ചോദിച്ചു “ടാ മ്മക്ക് ന്ന് മീന്‍‌കൂട്ടാന്‍ വച്ചാലോ മുന്‍പ് ജോ ആന്റി അയച്ചു തന്ന റെസീപ്പി ഇപ്പളും എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്” മാര്‍ക്കറ്റാണെന്നോ ചുറ്റിലും ആള്‍ക്കാരുണ്ടെന്നോ തുടങ്ങിയ വിചാരങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ അവന്‍ അലറിവിളിച്ചു “പോടാ @#$%^& നെന്റൊരു ഒടുക്കത്തെ മീന്‍‌കൂട്ടാന്‍...മേലാല്‍ അക്കാര്യം നീ മിണ്ടിപ്പോകരുത്” അവന്‍ മാത്രമല്ല, മീന്‍‌കൂട്ടാന്‍ ന്ന് കേട്ടാല്‍ നമ്മടെ മലയാളികളും,തമിഴാളികളുമായ എല്ലാ നന്‍പര്‍കളും എന്റെ മെക്കിട്ട് കേറും...ചുമ്മാതല്ല...തക്കതായ കാരണമുണ്ട്

ഈ പോസ്റ്റിനാസ്പദമാ‍യ സംഭവം നടക്കുന്നത് കഴിഞ്ഞ മാര്‍ച്ച് 1- ശനിയാഴ്ച; വൈകുന്നേരം ആരെയെങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ കത്തിയടിക്കാമായിരുന്നൂ......... എന്ന് ജയന്‍ സ്റ്റൈലില്‍ ആത്മഗതിച്ചുകൊണ്ട് മെയില്‍ ഓപ്പണ്‍ചെയ്തു ദോ അങ്ങുദൂരെ കനഡയില്‍ നിന്നും ഒരു പച്ച വെളിച്ചം, ‘എല്ലാവരും ഈ മനസ്സിലുണ്ടേ’ എന്നും പറഞ്ഞോണ്ടിരിയ്ക്കുന്നു. ഒന്നു കൂവി നോക്കി, മറുകൂവലും കേട്ടു, പിന്നെ കത്തിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാ പറയുന്നത് “ഇന്നൊരു കുക്കറി പ്രോഗ്രാമുണ്ട്, എന്റെ സ്വന്തം സൃഷ്ടിയാ........ മീന്‍‌കറി” മീന്‍‌കറി പണ്ടേ നമ്മുടെ വീക്നെസ്സാ അതോണ്ട് വിനയാന്വിതനായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു “റെസീപ്പി ഫോര്‍വേഡൂ...പ്ലീസ്” അടുത്ത നിമിഷം റെസീപ്പി മെയിലില്‍ പറന്നെത്തി, ഞാനത് നേരെ അക്കാലത്തുണ്ടായിരുന്ന സഹമുറിയനും വാസസ്ഥാനത്തിനു തൊട്ടടുത്തുള്ള ബ്രാഞ്ചില്‍ ജോലിചെയ്യുന്നവനുമായ രാജാറാമിന് ഫോര്‍വേഡ് ചെയ്തു, എന്നിട്ട് അവനെ വീളിച്ച് അതിലുള്ള മസാല ഐറ്റംസ് വാങ്ങി വയ്ക്കാന്‍ പറഞ്ഞു,ഞാനും പുറപ്പെട്ടു

മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിന്നും ഇഷ്ടന്റെ വിളി വന്നു “ മാപ്ലേ, ഇന്ത കറിലീവ്‌സ് നാ എന്നാടാ?”
പടച്ചോനേ പെട്ടു...ദെന്താ സാധനം? എന്തായാലും ഒരു മറുപടി കൊടുക്കണമല്ലോ...ധൈര്യ സമേതം മൊഴിഞ്ഞു
“ ഡേയ്,മാമാ നീ ചുമ്മാ അങ്കെ പാര്, കൊളമ്പില് പോട്ണ എല യെതാവത് പാത്താ അതെല്ലാം വാങ്കിട്”
“ മാപ്ലേ, മീന്‍ വേണ്ടാമാ”
“ അത് നാളെ കാലെയില് വൈഗൈ ഡാമില്‍ പോയി വാങ്ങലാം”
“ സെരി..സെരി...ശീഘ്രം വന്തിട്”

റൂമില്‍ ചെന്നപ്പോ പാടത്ത് തോലിടുന്നതിനു കെട്ടിവച്ച പോലുള്ള രണ്ട് കെട്ട് ഇലകള്‍....
“ എന്നടാ മാമായിത്, ഇതെന്നാ മട്ടുക്ക് കൊടുക്ക്റതുക്കാ?”
“ ഡേയ്,നീതാനേ സൊന്നേ, കോളമ്പില് പോട്ണ എല പാത്തിരുന്നാ വാങ്ങിട്ന്ന്”
“അത്ക്ക്”
“ എന്നാ കേരളാവില് കീര,മുരിങ്കാ എതുമേ കൊളമ്പില്‍ പോടമാട്ടീങ്കളാ”

തോറ്റു, നോക്കുമ്പോ ഞാനുദ്ദേശിച്ച കറിവേപ്പില,മല്ലി,പുതിന ഒക്കേണ്ട്. ഇത്തിരി അഹങ്കാരം കൊണ്ട് പറ്റിയതാ അല്ലെങ്കിലാ മെയില്‍ കിട്ടിയപ്പോത്തന്നെ കറിലീവ്സ് എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാ മതിയായിരുന്നു.

സ്റ്റൌ കത്തിച്ച് വെള്ളം വച്ച് അരികഴുകാനിരുന്നപ്പോ തേനിയില്‍നിന്നും മഹേഷിന്റെ വിളി
“ മാപ്ലേ,നമ്മ തൊന്തിരാജോടെ വൈഫെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ അഡ്മിറ്റ് പണ്ണിയിരുക്ക്, ശീഘ്രം കലമ്പ്” തേനി ബ്രാഞ്ചിലെ തൊന്തിരാജ്,ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത സുഹൃത്ത്,പുള്ളീടെ ഗര്‍ഭിണിയായ ഭാര്യ,ചിന്തിക്കാനൊന്നുമില്ല... ആദ്യം സ്റ്റൌ ഓഫ് ചെയ്തു, ഡ്രെസ്സ് മാറി.ഞാനും രാജാറാമും നേരെ തേനിക്ക് വിട്ടു.

തേനി സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ ഞങ്ങളെ കാത്ത് മഹേഷും,മോഹനും,രാജേന്ദ്രനും.അപ്പോഴെയ്ക്കും ബോഡിനായ്ക്കനൂരില്‍ നിന്നും ജാഫറും,വിപിനും,കമ്പത്തുനിന്ന് ഷിജുവും എത്തി. “ ശരി, ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോലാമാ” ഞാനെന്റെ നിഷ്കളങ്കത കൊണ്ട് ചോദിച്ചു

മോഹന്‍ ചൂടായി “ ഡേയ്, എന്നടാ നീ ഇന്തമാതിരി പേസ്‌റത്?, നമ്മ നന്‍‌പനുക്ക് കൊളന്ത പെറക്കപ്പോറേന്‍ മൊതലിലേ സെലിബറേറ്റ് പണ്ണണം”

ഓ..ഞാനും സമ്മതിച്ചു

“ എങ്കെ വേണം? ഇന്റര്‍നാഷണല്‍,അരിസ്റ്റോ, ബാസ്,വെസ്റ്റെറണ്‍ ഗാട്സ്?” മഹേഷ് ചിന്തിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഒടുവില്‍ തമിഴര്‍ ബാസ് എന്നും ഞങ്ങള്‍ ബോസ് എന്നും വായിക്കുന്ന സ്ഥാപനത്തിലേയ്ക്ക് നടന്നു

“ഡേയ് കൊഞ്ചം സാപ്പിട്ടാപോതും...മിച്ചത്തുക്ക് തൊന്തിയ്ക്കിട്ടെ ട്രീറ്റ് കേക്കലാം” വിപിന്റെ ബുദ്ധി പ്രവര്‍ത്തിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി...

ഞങ്ങള്‍ പുറത്തിറങ്ങി ഓട്ടോ വിളിച്ച് നേരെ ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് വിട്ടു, അപ്പോഴെയ്ക്കും ബത്തലഗുണ്ടില്‍നിന്നുള്ള ബാച്ച് -വിനീത്,സുധാകര്‍,മുത്തയ്യ-എത്തി, ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ചെന്ന് റിസപ്ഷനില്‍ ചോദിച്ചു “മിസ്സിസ്.ജയപ്രിയ?” “റൂം നമ്പര്‍ 103 ഫസ്റ്റ് ഫ്ലോര്‍” റൂമിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോ ഒരു പന്തികേട്....ഞാന്‍ വിപിനോട് ചോദിച്ചു “ഡാ, ഇത്രപെട്ടെന്ന് പെറ്റോ?” അവന്‍ പറഞ്ഞു “പിന്നേ..ആസ്പത്രീലിക്ക് പോണ വഴിയ്ക്ക് ഓട്ടോര്‍ഷേല് വച്ച് പ്രസവിക്ക് ണില്ലേ” ഹൊ..അവനെ സമ്മതിയ്ക്കണം ഞാനത്രക്കൊന്നും കടന്ന് ചിന്തിച്ചില്ല...

റൂമിലേക്ക് എത്തിനോക്കിയപ്പോ വീണ്ടും സംശയം, ഞാന്‍ വിപിനെ വിളിച്ചു “ ഡാ, പെറ്റുകഴിഞ്ഞാലും സ്ത്രീകളുടെ വയറ് ഇത്രേം വലുപ്പമുണ്ടാവോ?” ഇത്തവണ അവന്‍ കയ്യൊഴിഞ്ഞു “അറീല്ലാ, ചെലപ്പോ ഉണ്ടാവേരിക്കും”

കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും തൊന്തിരാജിനെ വിളിച്ചു കാര്യം ചോദിച്ചു. പുള്ളി പറഞ്ഞു “ എതുമേ ഇല്ലപ്പാ, ധിടീന്ന് പ്രഷറ് കമ്മിയായി അവള് കീഴെ വിഴുന്തിരിച്ച്,അല്ലാമെ നീങ്ക നെനക്ക്ണ മാതിരി എതുമേ ഇല്ലെ”

“ടേയ്...മഹെഷെങ്കെടാ” ഒരലര്‍ച്ച....മുത്തയ്യേടെ തൊണ്ടയില്‍ നിന്ന്....

തിരിഞ്ഞു നൊക്കുമ്പോ മഹേഷ്, വിവേക് സ്റ്റൈലില്‍ എസ്കേ....പ്പ് എന്നലറി താഴോട്ട് കുതിയ്ക്കുന്നു. “ ചുമ്മാ തേനി വരേയ്ക്ക് ബസ് കാസ് പോച്ച്, ഡേയ് ഉന്നെ നാന്‍ സുമ്മാ വിടമാട്ടേന്‍ഡാ..” രാജാറാമിന്റെ രോഷം തീരുന്നില്ല.

മഹേഷ് വരുതിയ്ക്കു വന്നു “ വാടാ, അന്ത ഫീലിംഗ് പോക് റതുക്ക് മറുപടി ബാസില് പോലാം”

“അതു വരെയ്ക്ക് നടക്ക മുടിയാത്, അരിസ്റ്റോ പോതും” രാജാ തണുത്തു

അരിസ്റ്റോ ലക്ഷ്യമാക്കി ഒരു കാല്‍നടജാഥ......

ഞങ്ങള്‍ അകത്ത് പ്രവേശിച്ചു...കലാപരിപാടി തുടങ്ങി

“സര്‍ ക്ലോസിംഗ് ടൈമാച്ച്” ബെയറര്‍....സാര്‍ എന്നു വിളിച്ചതോണ്ട് മാത്രം ഞാന്‍ അയാളോട് ക്ഷമിച്ചു..രസംകൊല്ലി...

പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോ രാജാറം പിറ്റേന്ന് ഉണ്ടാക്കാന്‍ പോകുന്ന മീന്‍‌കറിയെപ്പറ്റി വാചാലനായി

“ ഡേയ് എതുക്ക് വൈഗൈ ഡാമിലിരുന്ത് കാസു കൊട്ത്ത് മീന്‍ വാങ്ങണം? നമുക്കേ പുടിക്കലാം” മഹേഷ്.

“ ഡേയ് വേണാടാ റൊമ്പ റിസ്ക്, യാരാവത് പാത്താ വേലയായിടും” വിനീത്

“ എന്ന വൈഗൈയാറ് അവരോടെ അപ്പാ സൊത്താ? വൈഗൈയാത്തില് തണ്ണിയിരുക്ക്,തണ്ണിക്കുള്ളെ മീനിരുക്ക്...അന്ത മീനെ യാര്‍ക്കും പുടിക്കലാം...യാര്‍ക്കും സാപ്പിടലാം...ഏനാ വൈഗൈയാറ് മക്കല്‍ സൊത്ത് തെരിയും..ല്ലേ” വീണ്ടും മഹേഷ്...

അവസാനം മോഹന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ ഓട്ടോറിക്ഷ കടം വാങ്ങി നാലഞ്ച് ചൂണ്ടലുകളും, ഉറയ്ക്കാത്ത കാലടികളുമായി ഒരു സംഘം വൈഗൈ ഡാമിലെ റിസര്‍വോയറില്‍ കയറി മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. സംസാരിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ വിപിനെ മോഹന്‍ തടഞ്ഞു, “ ശ്..ശ്.. കീളെ പൂങ്കാവില്‍ സെക്യൂരിറ്റിയിരുക്ക്, സത്തം കേട്ടാ ആള്‍ വറും”

“ യാരെടാ ഇന്ത പെരിയ സെക്യൂരിറ്റി?, നാന്‍ ഇങ്കെയിരുന്ന് ധാരാളമാ മീന്‍ പിടിപ്പേന്‍, അവനിക്കിട്ടെ വര സൊല്ലടാ..മുട്ടാ പസങ്കെ” അതും പോരാഞ്ഞ് മഹേഷ് പാടാനും തുടങ്ങി.... “നാനാണയിട്ടാല്‍..അത് നടന്തു വിട്ടാല്‍..”

ഒച്ച കേട്ട് അഞ്ചാറ് സെക്യൂരിറ്റിമാരോടിയെത്തി... നല്ല ഒന്നാന്തരം ചെന്തമിഴില്‍ അച്ഛനേം അമ്മയേം ഒക്കെ സ്നേഹ പൂര്‍വം വിളിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി....മീപിടിത്തക്കാര്‍ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഓടാന്‍ തുടങ്ങി

ശ്ശോ, ഓടാനിത്ര ബുദ്ധിമുട്ടോ? പി.ടി ഉഷയെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് ഞാനും ഓടാന്‍ തുടങ്ങി....എന്റെ ഓട്ടത്തിന്റെ വേഗത കണ്ട് മനസ്സലിഞ്ഞ വിനീത് എന്നേം തൂക്കി ഓടാന്‍ തുടങ്ങി. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോ ഞാനും അവനും താഴെയ്ക്ക് ശയനപ്രദക്ഷിണം ആരംഭിച്ചു....... എണീറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോ വിനീത് ദയനീയമായി എന്നോറ്റ് ചോദിച്ചു “ടാ ഇത് കയ്യാണോ..കാലാണോ?” ഭാഗ്യം അവന് ഏതോ ഒരൈറ്റം ഉണ്ട്....ഞാന്‍ മേലാകെ തപ്പി നോക്കി ഉണ്ടോ?....തോന്നുന്നു....

മുള്‍വേലിക്കു മുകളിലൂടെ മറ്റൊരു സോട്ടോമേയറാവാനുള്ള സുധാകറിന്റെ ശ്രമം ത്രിശങ്കു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലായി,അതുകണ്ട ജാഫര്‍ അവിടം മറ്റൊരു കാര്‍ഗിലാക്കി മാറ്റാനുള്ള ശ്രമം തുടങ്ങി, പകുതി ഇന്ത്യയിലും പകുതി പാകിസ്ഥാനിലുമായി കുടുങ്ങിപ്പോയ പാവം നുഴഞ്ഞു കയറ്റക്കാരനെ ഒരു വിധം അപ്പുറത്തുകടന്ന ഷിജുവും,മോഹനും വലിച്ചെടുത്തു, നുഴഞ്ഞു കയറാന്‍ പറ്റിയ ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള കൂട്ടത്തിലെ ഒരേ ഒരാളായ ഞാന്‍ ആ വിദ്യ ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിച്ചു. റോഡിലേയ്ക്ക് കയറിയിരുന്ന ഞാന്‍ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍....മറ്റൊരു സെര്‍ജി ബൂബ്കയായി മാറിയ, കൂട്ടത്തിലെ തടിയന്‍ രാജേന്ദ്രന്‍ എന്റെ നേരെ പറന്നു വരുന്നു.....ഒഴിഞ്ഞു മാറണമെന്ന് കലശലായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതിനു മുന്‍പേ കക്ഷി സുരക്ഷിതമായി എന്റെ മേല്‍ ലാന്‍ഡു ചെയ്തു.........
ഒരു വിധം എല്ലാവരും പുറത്ത് കടന്നു; മോഹന്‍ ഓട്ടോ സ്റ്റാര്‍ട്ടാക്കി....“മഹേഷെങ്കേ?”

“ഏറലെയാ?”
“ഇല്ലിയേ”

“ശീഘ്രം പോയി പാര്”

ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും ഡാമിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള പാര്‍ക്കിലേയ്ക്ക് കയറി....

“വെട്രി വെടി വാസം...വെതലുക്കുള്ളെ നേസം...” ആശാന്‍ ഒരു മരം ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് ശിവാജിഗണേശനും രാധേം കളിക്കുന്നു...

ഒരു വിധം പിടിച്ചോണ്ട് വന്ന് കയറ്റി ...ഓട്ടോ ഞങ്ങളുടെ വാസസ്ഥാനം ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി....

ഓട്ടോക്കുള്ളില്‍ നിന്നും വിപിന്റെ ഡയലോഗ് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു

“ഓനും ഓന്റൊരാന്റീം..ഓലൊരു ഓലക്കേലെ മിങ്കൂട്ടാനും....യെല്ലാത്തിനേം കൂടെ ചവുട്ടിഞാനൊരു മൂലക്കിടും ....വീട്ടിലെത്തട്ടെ നെനക്ക് ഞാന്‍ വെച്ച്ട്ട്ണ്ടെടാ...പന്നീ.......” ആത്മ സുഹൃത്ത് ഗോതമ്പുണ്ട തിന്നുന്നത് കാണാന്‍ എന്റെ ആത്മാവിനെ അനുവദിയ്ക്കരുതെന്ന് ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്ത ഞാന്‍ മിണ്ടാതിരുന്നു..

പക്ഷേ ആ ഓട്ടത്തിനിടയിലും മുത്തയ്യ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന മീന്‍ കളഞ്ഞിരുന്നില്ല....

പിറ്റേന്ന് തേനി മെഡിക്കല്‍ കോളജ് ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ തങ്ങളെ കാണാനെത്തിയ രോഗികളോട് പറഞ്ഞു “ ഇനി ടി.ടി. അടിക്കണോന്നാ...മരുന്ത് വരണോം...കൊഞ്ചം നാദാറി പസങ്കെക്കിട്ട് ഇരുന്തതെല്ലാം ഏത്തിവിട്ടാച്ച്...”

പറയാതെ വയ്യ : ഇത്രേം കഷ്ടപ്പെട്ടു വച്ചതുകൊണ്ടാണോ, അതോ ഈയുള്ളവന്റെ കൈപ്പുണ്യം കൊണ്ടാണോ അതുമല്ല ജോ ആന്റീടെ റെസീപ്പീടെ ഗുണം കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല....മീന്‍‌കറിയ്ക്ക് നല്ല സ്വാദായിരുന്നു.......കഴിച്ചവരില്‍ ഞാനല്ലാതെ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു....റെസീപ്പീടെ ഗുണം തന്നെ .....എന്തായാലും മീന്‍‌കൊളമ്പ് കൂട്ടി മധ്യാഹ്നം സാപ്പാട് മുടിഞ്ച പൊറക്..അയലത്തെ ശാന്തി അക്കാവുടെ മോള്‍ ശരണ്യ തള്ളവിരലും ചൂണ്ടുവിരലും ഒരു പൂജ്യത്തിന്റെ മോഡലില്‍ കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് കൊളമ്പ് സൂപ്പര്‍ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോ എന്റെ ഉള്ളില്‍ വീണ രണ്ടു ക്വിന്റല്‍ ഐസിന്റെ തണുപ്പു മാത്രം മതി എനിക്ക്.......

മീനും പിടിച്ച് ഈ വഴി പോയാല്‍ നിങ്ങളുടെ അടുക്കളയിലും മീന്‍‌കറി വയ്ക്കാം...

ഓണമായ് പൊന്നോണമായ്…

വീണ്ടുമോരോണത്തിനു മലയാളക്കരയൊരുങ്ങുകയാണ്..

പോയ്പ്പോയ നല്ല കാലത്തിന്‍റെ സുന്ദര സ്മൃതികളുണര്‍ത്തുന്ന പൊന്നോണം വരവായി..

ജാതിയുടെയും മതത്തിന്‍റെയും അതിര്‍വരമ്പുകളില്ലാതെ
മാനുഷരെല്ലാം ഒന്നുപോലെ ആഘോഷിച്ചിരുന്ന ഓണത്തെ
വരവേല്‍ക്കുവാന്‍ ആല്‍ത്തറയും ഒരുങ്ങുന്നു



തൊടിയാകെ പച്ചനിറം വിതറുമ്പോള്‍ ഓണത്തെയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന
കുഞ്ഞു മനസ്സുകളിലും ഉത്സാഹത്തിന്‍റെ തിമിര്‍പ്പുയരുകയായി

പച്ച നിറമാര്‍ന്ന ചേമ്പില താളുകളും ..

താമര കുളങ്ങളും..

ചാരുതയേറിയ താമരമൊട്ടുകളും..

ആരെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന താമരപ്പൂക്കളും..

വര്‍ണ്ണം ചൊരിയുന്ന പ്രകൃതിയും..

പൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞ തൊടികളും...

അണ്ണാര കണ്ണന് നല്‍കാതെ നുകര്‍ന്ന തേനും


വെയില്‍ കായുന്ന അണ്ണാര കണ്ണനും..

തൊടി മുഴുവന്‍ പാറി നടക്കുന്ന തുമ്പികളും തേനീച്ചകളും വരവായി..

വരിക...ഓണാഘോഷങ്ങളില്‍ പങ്കുചേരുക

യാത്ര തുടര്‍ന്നു പോയി

തോന്ന്യാശ്രമത്തിലെ പോസ്റ്റിന്റെ തുടര്‍ച്ചയാണിത്.

രണ്ടാം ദിവസം.

പിള്ളാരെയും പെണ്ണുമ്പിള്ളയെയും കൊണ്ട് എവിടെ പോകും എന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് എന്റെ ഒരു ചെങ്ങാതി ഹ്ലാണ്ടിട്നോ എന്ന സ്ഥലത്തേക്കുറിച്ചു സൂചിപ്പിച്ചത്. അവിടെ ഞാന്‍ ആറുമാസം ജോലിചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിലും, ആ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നുവെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ പോകുന്നതേയുള്ളായിരുന്നു.
അങ്ങോട്ടേക്ക് ഞങ്ങള്‍ പോയി.

അന്നു നല്ല വെയിലുള്ള ദിവസമായിരുന്നു.



ഈ ഫൊട്ടോ കണ്ടാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ സ്പെയിനാണോ എന്നുപോലും തോന്നിപ്പോകും..!




അല്ലെങ്കില്‍ ഈ ഫോട്ടോ നോക്കൂ..!


ഞാനെന്റെ മൊട്ടത്തല വാടുന്നതിനും മുമ്പ് വീഡിയോ എടുക്കാന്‍ നോക്കുന്നതിന്റെ പടം..!പുത്ര സംഭാവന..!


അന്നേരം കടലില്‍ കണ്ട കാഴ്ച്ച.

ഒരു ഹോട്ടല്‍. ഇവിടെ ആര്‍ക്കു വേണമെങ്കിലും പോയി അത്യാവശ്യത്തിന് മൂത്രമൊഴിക്കാമെന്നത് വളരെ ജനകീയമായ കാര്യമാണ്..!




വീണ്ടും ചില കാഴ്ച്കള്‍.

ഇനിയും ബാക്കി തൊന്ന്യാശ്രമത്തില്‍ പോസ്റ്റാം.

ദൈവത്തിന്റെ നാട്ടിലെ അസുരഗണങ്ങള്‍

പണ്ടേയ്ക്ക് പണ്ട് മുതല്‍‌
പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു
ഗുരുത്വകേട് ചെയ്യല്ലെ
ഗുരു ശാപം വാങ്ങല്ലേ !

ഹരിശ്രീ കുറിച്ചാലോ
ഗുരുവിനെ വന്ദിച്ചു തുടങ്ങൂ ,
സല്‍കര്‍‌മങ്ങള്‍ക്ക്
ഗുരുവിനു ദക്ഷിണവച്ചു
അനുഗ്രഹം വാങ്ങൂ...

ഗുരുര്‍ബ്രഹ്മാ ഗുരുര്‍വിഷ്ണുര്‍
ഗുരുര്‍ദേവോ മഹേശ്വരഃ
ഗുരു സാക്ഷാല്‍ പരംബ്രഹ്മ
തസ്മൈ ശ്രി ഗുരുവേ നമഃ

നല്ലൊരു പൈതൃകം ഭാരതീയനുണ്ടെന്നും
അതില്‍ കേരളത്തില്‍ സമ്പൂര്‍‌ണ
സക്ഷരതയാണെന്നും ചുമ്മാ ഊറ്റം കൊണ്ടു
എന്താണിന്നെന്റെ നാടിനു പറ്റിയതു?

അല്ലാ മനസ്സിലെ നീറ്റല്‍
അതു പറഞ്ഞാല്‍ തീരില്ലാ
തെരുവിലാ ഗുരുവന്ദ്യനെ
തച്ചു കൊന്നത് മാപ്പാക്കാനാവുമോ?

ഒരു വേനലവധിക്കാലത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്‌

കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് മനക്കലെ മാവിന്‍ തോപ്പില്‍ ചുറ്റി കറങ്ങാനും അമ്പലത്തിന്‍റെ അരികിലുള്ള കൊയ്തൊഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളില്‍ സൂര്യന്‍ മറയും വരെ തുണിപന്തു കളിക്കുവാനും അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിലെ വര്‍ഷാവസാന പരൂഷ കഴിയുവാന്‍ കാത്തിരിക്കുകായിരുന്നു ആ വര്‍ഷം. പരൂഷയെന്ന വിഷമം മാറിയതോടെ സ്കൂള്‍ ബാഗും പുസ്തകങ്ങളും ദാനം നല്‍കി തുണി പന്തുണ്ടാക്കുന്ന ആശാന്മാരുടെ ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിച്ചു മനക്കലെ മാവിന്‍ ചുവട്ടില്‍ തന്നെയായി ഇരുപ്പ്.

അച്ഛനും അമ്മയും നല്കിയ മനോഹരമായ പേരുകളേക്കാള്‍ സുഹൃത്തുക്കള്‍ നല്കിയ ഇരട്ട പേരുകളില്‍ അറിയപ്പെടാനാണ് തുണിപന്തു താരങ്ങള്‍ക്ക് ഇഷ്ടം. അന്ന് മോഹന്‍ ബഗാനും മൊഹമ്മദന്‍ സ്പോര്‍ട്ടിംഗും ഈസ്റ്റ് ബംഗാളുമാണ് താരങ്ങളുടെ പേരുകളില്‍ കുറച്ചെങ്കിലും സ്വാധീനം ചെലുത്തിയത്.

അങ്ങിനെ വാത്തി വിജയന്‍റെ മകന്‍ സുബ്രതോയും അനന്തിരവന്‍ താപ്പയും തേപ്പുകാരന്‍ വറീതിന്‍റെ മകന്‍ ദെബാശീശും കമ്പോ‌ണ്ടര്‍ പരമന്‍റെ മകന്‍ തരുണ്‍ ഡേയും ചായക്കടക്കാരന്‍ പ്രഭാകരന്‍റെ മകന്‍ കേരളത്തിന്‍റെ അന്നുകാലത്തെ മിന്നല്‍ പിണര്‍ അപ്പുകുട്ടനുമായി കളത്തില്‍ ഇറങ്ങുമായിരുന്നു..

ബാക്കിയുള്ള പേരുകളെല്ലാം ഫുട്ബോളുമായി ബന്ധമില്ലാത്തവയായിരുന്നു..പ്രസിദ്ധമായ ചില പേരുകള്‍ ഇവയാണ്. ചീങ്കണ്ണി, കല്ലന്‍ തുമ്പി, ഭടന്‍, നത്ത്, പഴ നുറുക്ക്, പള്ള സൈഡ്, അരിപ്പൊടി, കണ്ണിലുണ്ണി, അമ്മിക്കല്ല്, മുള്ളന്‍, അജിമണി, മൂത്താന്‍, മോനുണ്ണി...

ഈ പേരുകള്‍ ചൊല്ലി വിളിക്കുന്നവന് ഒരു തെറി ഉറപ്പായും കിട്ടുമെന്നത് കൊണ്ടും ആ വിളിക്ക് മനക്കലെ ചക്കര മാവിന്‍റെ പത്തു മാമ്പഴമെങ്കിലും രുചിച്ച രസമുണ്ടെന്നതിനാലും വെറുതെയാണെങ്കിലും എല്ലാരും വിളിക്കുമായിരുന്നു.

ഇവയൊന്നും മറക്കാതിരിക്കുവാന്‍ മനക്കലെ കുളപ്പുരയുടെ ഭിത്തികള്‍ നിറയെ ഈ പേരുകള്‍ തുണിപന്തു മത്സരത്തിലെ തര്‍ക്കങ്ങളുടെ ചിത്ര സഹിതം ഇടം പിടിക്കുമായിരുന്നു. അതിനു താഴെ വരച്ചവന്‍റെ കുടുമ്പത്തെ ഒന്നടങ്കം പ്രശംസിച്ചെഴുതുന്ന വരികളും ഉണ്ടാകും.

ആദ്യമാദ്യം പാടത്തു കളിക്കുവാന്‍ വളരെ പ്രയാസമാണ്, കട്ടയും കറ്റയും നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പാടത്ത് ഓടി പലതവണ വീണു മുഖത്തും ഉടുപ്പിലും അഴുക്കുമായി വീടെത്തുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന ശകാരത്തിനും വേദനിക്കുന്ന കാലിനും പന്തു കളിയെന്ന ഭ്രാന്തിനെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തുവാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഒരാഴ്ചത്തെ നിറുത്താതെയുള്ള കഠിനാദ്വാനത്തോടെ പാടം നിരത്തി നല്ലൊരു കളിക്കളമാകുന്നത്തോടെ പന്തുകളിക്ക്‌ ചൂടു പിടിക്കും.

അവധിക്കാലം പകുതിയാവുമ്പോള്‍ വരാറുള്ള തൃശൂര്‍ പൂരം ആഘോഷിക്കുവാന്‍ "കുട്ടി ഗാങ്ങ്സ്" ഒന്നിച്ചാണ് പോകാറുള്ളത്. മാറ്റിലും ഗാംഭീര്യത്തിലും മത്സരിക്കുന്ന തിരുവമ്പാടിയുടെയും പാറമേക്കാവിന്‍റെയും വിഭാഗങ്ങളായി കൂട്ടുകാര്‍ ചേരി തിരിയുന്നതോടെ മത്സരം ഉത്സവ പറമ്പില്‍ നിന്നും കളിക്കളത്തിലേക്കും എത്തും.

എതിര്‍ പോസ്റ്റില്‍ ഗോള്‍ അടിക്കുന്നത്തോടെ പാറമേക്കാവ് ടീം ഇലഞ്ഞിതറയങ്ങ് കാച്ചും. തിരുവമ്പാടി വിഭാഗക്കാര്‍ക്ക് ഉടുക്ക് കൊട്ടിലാണ് പ്രിയം, അവര്‍ ഗോള്‍ അടിക്കുന്നത്തോടെ അടുത്ത് നില്‍ക്കുന്ന എല്ലാരിലും വായിലെ ഉമിനീര്‍ തെറിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ഉടുക്ക് പാട്ടും പാടി കളിക്കളത്തിന്‍റെ മധ്യത്തില്‍ പന്തു തിരിച്ചു താലപ്പൊലിയോടെ കൊണ്ടു വെയ്ക്കും.

പന്തു കളി പോലെ പ്രിയങ്കരമായ ഈ ആഘോഷം കാണുവാന്‍ പലപ്പോഴും മുതിര്‍ന്നവരും കൂടും, ഉടുക്കുപാട്ടിനു തുള്ളുവാന്‍ അഞ്ചോ ആറോ അയ്യപ്പന്‍മാരും മൂന്നോ നാലോ വാവരുമാരും ഒരു മാളികപ്പുറവും കാണും.

പന്തുകളിക്കുവാന്‍ ഓരോ ടീമിലും പതിനഞ്ചില്‍ കുറഞ്ഞ ആളുകളുണ്ടാകും, ആദ്യമായി കാണുന്നവര്‍ക്ക് ചെറിയ ഒരു യുദ്ധം പോലെയേ തോന്നൂ. കാരണം പന്താണെങ്കില്‍ തീരെ ചെറുത്‌, മിക്കവാറും ഓങ്ങിയടിക്കുന്നത് ‌ എതിരെ നില്‍ക്കുന്നവന്‍റെ കാലിലോ മുതുകിനോ ആകും, വേദന തല്‍ക്കാലം ഒന്നോ രണ്ടോ തെറിയോടെ അടി കൊണ്ടവന്‍ അടിച്ചവനുമായി പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കും. അടി ഗുരുതരമല്ലെങ്കില്‍ കളി തുടരും. ഗുരുതരമായെങ്കില്‍ പിന്നെ വീട്ടുകാര്‍ തമ്മിലായിരിക്കും ബാക്കി.

ആ വര്‍ഷം സമദ് എന്ന പേരുള്ള ചങ്ങാതി അവധിക്കാലം ചിലവാക്കുവാന്‍ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തില്‍ വന്നിരുന്നു. സമദ് പന്തുകളിയിലാണെങ്കില്‍ മിടുക്കന്‍, ഉടുക്കുകൊട്ടും തായമ്പകയും രണ്ടുനാളില്‍ പഠിച്ചതോടെ സ്ഥിരം കുറ്റികളുടെ സ്ഥാനം അടിച്ച് മാറ്റി, പുള്ളിയായി തിരുവമ്പാടി ടീം ക്യാപ്ടന്‍.

ഇതുകണ്ട് തലേക്കല്ലന്‍ തുമ്പിക്ക് ദേഷ്യം വന്നെങ്കിലും മനക്കലെ മാവില്‍ നിന്നും അടിച്ച് മാറ്റിയ ഒരു ചാക്കു മാമ്പഴത്തില്‍ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞില്ലാതെയായി. തൃശൂര്‍ പൂരത്തിന്‍റെ കൊടി കയറിയതോടെ പന്തുകളി മത്സരത്തിനും ഉഷാറു വന്നു. വൈകീട്ടത്തെ മത്സരങ്ങള്‍ തേങ്ങക്കും മാങ്ങക്കുമായി. അടിച്ച് മാറ്റിയ തേങ്ങയും മാങ്ങയും വിറ്റു കാശാക്കി പൂരം ആഘോഷിക്കുവാനുമായുള്ള പദ്ധതിയുമായി താപ്പയും ഭടനും സില്‍വറും പൂച്ചകടിയും കാഷിയര്‍മാരായി മുന്നില്‍ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

അങ്ങിനെ സാമ്പിള്‍ വെടിക്കെട്ടും കുട പ്രദര്‍ശനവും കഴിഞ്ഞു ആരാണ് മുന്നില്‍ എന്നുള്ള ചൂടുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളുമായി അമ്പലത്തിനു മുന്നില്‍ എല്ലാരും കൂടി. പിറ്റേന്നത്തെ പകല്‍പ്പൂരവും ഇലഞ്ഞിത്തറ മേളവും മഠത്തിലെ വരവും കുടമാറ്റവും രാത്രിയിലെ വെടിക്കെട്ടും എങ്ങിനെ കാണാമെന്നും ചര്‍ച്ച ചെയ്തു.

തിരുവമ്പാടിയെ തള്ളി പറഞ്ഞവരുടെ കൂടെ പൂരം കാണാനില്ലയെന്നു ശഠിച്ചു കൊണ്ടു സമദും കല്ലന്‍ തുമ്പിയും പാക്കരനും സകയും പിരിഞ്ഞു പോയി.

ആദ്യമായി കൂട്ടുകാര്‍ തമ്മിലുണ്ടായ വിഘടിപ്പില്‍ പലരും അതിശയം പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കിലും പൂരം അടുത്തവര്‍ഷമേ ഇനിയുണ്ടാകൂ എന്ന ചിന്ത മറ്റുള്ളവരുടെ പൂരാസ്വദനത്തിനു മാറ്റൊട്ടും കുറച്ചില്ല. കുടമാറ്റവും പകല്‍പ്പൂരവും കഴിഞ്ഞു അമ്പലത്തിനു മുന്നില്‍ കൂടിയെങ്കിലും പിണക്കത്തില്‍ പിരിഞ്ഞുപോയവരെ കണ്ടു പിടിക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

രാത്രിയിലെ പൂരവും വെടിക്കെട്ടും കാണുവാന്‍ പോകുന്ന സമദിനെയും ഉപ്പയെയും വഴിയില്‍ കണ്ടു. തിരുവമ്പാടിയുടെ വെടിക്കെട്ടിന്‍റെ കാതലായ കൂട്ടപൊരിച്ചല്‍ വച്ചിരിക്കുന്നതിന്‍റെ അരികിലുള്ള സി എം എസ് സ്കൂളിന്‍റെ മുന്നിലാണ്‌ വെടിക്കെട്ട് കാണുവാന്‍ നില്‍ക്കുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടു സമദ് പോയി.

പരസ്പരം പാരവെപ്പും തമ്മില്‍ തല്ലുമായി ഞങ്ങള്‍ തൃശൂര്‍ ടൌണിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി. മണികണ്ടനാലിനു അരികിലായി എല്ലാവരും നിലയുറപ്പിച്ചു. പാറമേക്കാവിന്‍റെ വെടിക്കെട്ട് തീര്‍ന്ന കരഘോഷത്തിനിടയില്‍ തിരുവമ്പാടിയുടെ വെടിക്കെട്ടിന് തിരികൊളുത്തി..

ഇടയ്ക്ക് എന്തോ പന്തികേട്‌ തോന്നി..തലങ്ങും വിലങ്ങും പറക്കുന്ന ഗുണ്ടുകള്‍ വെടിക്കെട്ട് കാണുവാന്‍ നിന്നിരുന്ന ജനങ്ങളുടെ നേരെ വന്നപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച അനിര്‍വചനീയമായിരുന്നു. ഒരു യുദ്ധകളത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഓര്‍മ്മകളുമായി കൂട്ടരുമൊത്തു തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കുള്ള കുറുക്കുവഴികളിലൂടെ നൂറേ നൂറില്‍ ഓടുമ്പോള്‍ ആര്‍ക്കും ഒന്നും സംഭവിക്കരുതേയെന്നായിരുന്നു പ്രാര്‍ത്ഥന.

വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ വെടിക്കെട്ടിലുണ്ടായ അപകട വിവരം എത്തിയിരുന്നില്ല. ആറു മണിക്കുള്ള റേഡിയോ വാര്‍ത്തക്ക് ഇനിയും സമയമുണ്ട്. തലയിലൂടെ പുതപ്പു വലിച്ചു കയറ്റി ചോര പുരണ്ട മുഖങ്ങളും ദൃശ്യങ്ങളും സ്വയം മറക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു..

പിറ്റേന്ന് ചങ്ങാതിമാരുടെ വിളി കേട്ടാണുരുന്നത്. കല്ലന്‍ തുമ്പിയാണ് മുന്നില്‍, അവന്‍റെ മുഖത്ത് ഭയവും ചെറിയ വിറയും ഇല്ലാതില്ല. ബുദ്ധിമുട്ടി അവന്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു

" ഗട്യെ നമ്മുടെ സമദ് പോയി.."

" അവന്‍ പിന്നേം പിണങ്ങി വീട്ടില്‍ പോയോ ?"

" അല്ലെന്‍റെ ഗട്യെ, മേലേക്ക് പോയി..!"

" അയ്യോ..ഇതെങ്ങിനെ പറ്റീ ഗട്യെ ?"

" അവനും ഉപ്പേം പോയി നിന്നില്ലേ സി എം സില്, അവിടേക്കാണ്‌ കൂടുതല് ഗുണ്ടുകള്‍ ചെരിഞ്ഞത്, അവിടെ വച്ചു തന്നെ അവന്‍റെ ഉപ്പേം മരിച്ചു. എനിക്ക് അവന്‍റെ മയ്യത്തിലേക്ക് നോക്കാന്‍ പറ്റീല്ല ഗട്യെ, അവന്‍റെ തല മുഴുവനായി കിട്ടിയിട്ടില്ല. ഇപ്പോഴും."

" എന്‍റെ ദൈവമേ.."

" നീ വേഗം വാ, മറ്റുള്ളവരെല്ലാം നിന്നെ കാത്തു അവന്‍റെ വീട്ടില്‍ പോവാന്‍ നില്‍ക്കുണൂ"..

വെളുത്ത തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞു വീടിന്‍റെ മുന്നില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്ന ജീവനറ്റ ശരീരം സമദല്ല എന്നാരോ എന്നോട് പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി, മാറത്തടിച്ചു കരയുന്ന സമദിന്‍റെ ഉമ്മയെയും ഇതൊന്നും അറിയാതെ അരികില്‍ കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കൊച്ചനുജത്തി നിസയെയും കണ്ടു.

തിരിച്ചു കൂട്ടരോടൊത്തു മനക്കലെ മാവിന്‍ ചുവട്ടിലേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ മാങ്ങ പറിച്ചതിനു സമദിനെ വഴക്ക് പറഞ്ഞ തിരുമേനിയെ കണ്ടു. കണ്ണീര് പൊടിഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു കൊണ്ടു തിരുമേനി പറഞ്ഞു.

" ആ കുട്ടിക്ക് ഇങ്ങനെ വരുംന്ന് ആരെങ്കിലും നിരീക്ക്യോ, മാമ്പഴം എടുത്തത്‌ എന്തിനായിരുന്നൂന്നു ഞാന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പറഞ്ഞതെന്താന്നു അറിയോ?, അയാള്‍ടെ ചങ്ങായിക്ക് വേണ്ടീട്ടാത്രേ ഇത്രേം മാങ്ങേം പറിച്ചത്, ഞാനിത്തിരി കൂടുതല്‍ ശകാരിച്ചു..വേണ്ടെര്‍ന്നില്യാന്നു ഇപ്പൊ തോന്നുണു. !"

തിരുമേനി പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നതും അതുവരെ അടക്കി നിര്‍ത്തിയിരുന്ന കല്ലന്‍ തുമ്പിയുടെ സങ്കടം അണ പൊട്ടിയൊഴുകി. . വളരെ ശ്രമപ്പെട്ടു അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കുമ്പോഴും ആ വിതുമ്പലുകള്‍ മനസ്സില്‍ തുളഞ്ഞിറങ്ങുകയായിരുന്നു..